Αρχεία Ετικετών: ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Στην Ελλάδα, η παράδοση του ιερέα του χωριού να επισκέπτεται τα σπίτια την ημέρα των Θεοφανείων (6 Ιανουαρίου) είναι βαθιά ριζωμένη στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Ο ιερέας, κρατώντας αγιασμένο νερό από την τελετή του Μεγάλου Αγιασμού, γυρνάει από σπίτι σε σπίτι για να ευλογήσει τα νοικοκυριά, ραντίζοντας με ένα κλαδί βασιλικού και ψάλλοντας ύμνους. ΟιΣυνέχεια ανάγνωσης «Η παράδοση του Αγιασμού των σπιτιών στα Θεοφάνεια»

Από τό βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικής Η ΜΑΚΑΡΙΑ Συγκλητική εἶπε στίς ἀδελφές, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ κοντά της: Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη και λύπη βλαπτική. Καί ὠφέλιμη εἶναι ἡ λύπη, ὅταν ὁ ἄνθρωπος θρηνεῖ γιά τίς ἁμαρτίες του, ὅταν θλίβεται γιά τήν (πνευματική) ἄγνοια τοῦ πλησίον, ὅταν ἀνησυχεί μήπως ξεφύγει από το σκοπό του καί ὅταν ἔχειΣυνέχεια ανάγνωσης «Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη και λύπη βλαπτική»

Πώς τα έχει οικονομήσει ο Θεός! Λειώνουν τα χιόνια, γεμίζουν οι πηγές. Τώρα ούτε χιόνια ούτε βροχές. Τί θα γίνη; Τί θα πιή ο κόσμος; Ο Θεός να λυπηθή τον κόσμο, να μας ευχπλαχνισθή, να ρίχνη καμμιά βροχή, γιατί, αν συνεχίσουν οι ανομβρίες, σιγά‐σιγά θα ξεραθούν και τα φύλλα των Δένδρων και δεν θα βλέπουμεΣυνέχεια ανάγνωσης «Η βροχή είναι αγιασμός»

Ο π. Ανανίας ήθελε πάντα να γελάμε. Έλεγε: «…Να γελάτε λίγο, βρε παιδιά. Φεύγει ο διάβολος. Φεύγει η μελαγχολία. Φεύγει η σκουντουφλιά. Φεύγει η απελπισία. Να γελάτε παιδιά. Ο διάβολος είναι εγωιστής και φεύγει και μας αφήνει ήσυχους. Καταλαβαίνετε; Και να επικαλούμεθα τους αγίους. Μην τα αφήνουμε αυτά τα πράγματα. Μην τ’ αφήνουμε! …Είναι ωραίοΣυνέχεια ανάγνωσης «Να γελάτε λίγο, βρε παιδιά. Φεύγει ο διάβολος φεύγει η μελαγχολία…»

Ας πούμε μια φορά για τον Χριστό… Όσο μπορούμε να είμαστε κοντά στον Χριστό. Αν είμαστε με τον Χριστό, τον Αντίχριστο θα φοβηθούμε; Μήπως το αντίχριστο πνεύμα δεν υπάρχει τώρα; Το κακό ούτως ή άλλως το κάνει το αντίχριστο πνεύμα. Και αν γεννηθή και ένα αντίχριστο τέρας και κάνη μερικά μπανταλά, θα γελοιοποιηθή στο τέλος.Συνέχεια ανάγνωσης «Γέροντα, πέστε μας κάτι για τον Αντίχριστο»

Η ευχή για τα Χριστούγεννα περιγράφει τη σύνδεση του Χριστού με τη φύση και τα ζώα, αναφέροντας πώς τα ζωντανά αναγνώριζαν τον Αδάμ πριν την πτώση και πάλι όταν ο άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό. Τονίζει τη θεία χάρη που επιστρέφει με την τήρηση των εντολών.

Η προσευχή ενθαρρύνει τη μνημόνευση των αδυναμιών μας και την ανάγκη για βοήθεια από τον Χριστό. Η πίστη ότι μπορεί να μας ενδυναμώσει είναι ουσιαστική. Καλεί τους πιστούς να γονατίσουν και να ικετεύσουν για στήριξη, διασφαλίζοντας ότι ο Χριστός δεν θα τους εγκαταλείψει.

Το κείμενο αναλύει τις θεολογικές διαφορές μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Παπισμού, εστιάζοντας στην αλήθεια της Πίστης και τη Θεία Χάρη. Τονίζει ότι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί την ακεραιότητα της διδασκαλίας του Χριστού και απορρίπτει τις αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού. Η σωτηρία απαιτεί επιστροφή στην Ορθοδοξία.

Η αγάπη και η καλοσύνη πρέπει να δοκιμάζονται σε δύσκολες καταστάσεις, όχι μόνο όταν είμαστε σε θέση δύναμης. Όπως είπε ο Μέγας Βασίλειος, οι πράξεις μας δεν είναι καλές αν δεν γίνονται σωστά. Ο Μέγας Αλέξανδρος δίδαξε ότι η πραγματική νίκη απαιτεί την κατάκτηση των καρδιών των άλλων μέσω ταπείνωσης.

Ο Παππούλης συμβουλεύει να ξεκαθαρίζει κανείς τις σκέψεις του και να αποφεύγει τη θλίψη από ευαισθησία. Να αγαπά τους πειρασμούς και όλους τους αδελφούς, γιατί η αγάπη του Χριστού γεμίζει την καρδιά και υπερνικά τους περιορισμούς. Η ζωή του Χριστού ενσωματώνει την υπακοή και την ταπείνωση.