Η Παγίδα της «Εκκοσμίκευσης» στη Ζωή μας

Στη σύγχρονη εποχή, συχνά βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε μια πνευματική σύγχυση. Ενώ συμμετέχουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας, πολλές φορές το φρόνημά μας παραμένει κοσμικό. Ο π. Γεώργιος Σχοινάς, μέσα από μια βαθυστόχαστη ομιλία, μας καλεί να αναλογιστούμε: ζούμε πραγματικά με το πνεύμα του Θεού ή μήπως έχουμε γίνει «fake» χριστιανοί;

Η Διάκριση μεταξύ Κοσμικού και Εκκλησιαστικού Πνεύματος

Το κοσμικό πνεύμα χαρακτηρίζεται από την ανάγκη για προγραμματισμό, έλεγχο και εξωτερική εμφάνιση. Αντίθετα, το πνεύμα του Θεού είναι πνεύμα απλότητας, ταπείνωσης και απόλυτης εμπιστοσύνης.

Ο π. Γεώργιος φέρνει ως παράδειγμα τους παλιούς ανθρώπους στην επαρχία, οι οποίοι, αν και δεν είχαν βαθιές θεολογικές γνώσεις, έβαζαν τον Θεό μπροστά σε όλα. Το «Πρώτα ο Θεός» δεν ήταν γι’ αυτούς μια τυπική φράση, αλλά τρόπος ζωής. Σήμερα, κινδυνεύουμε να τηρούμε τις εξωτερικές προδιαγραφές (νηστείες, ακολουθίες), αλλά να παραμένουμε εσωτερικά κενοί, γεμάτοι άγχος και ανάγκη για αυτοπροβολή.

Το Παράδειγμα των Αγίων: Παύλος ο Θηβαίος και Ιωάννης ο Καλυβίτης

Η ζωή των Αγίων μας δείχνει τον δρόμο της «άφεσης» στα χέρια του Θεού:

Ο Άγιος Παύλος ο Θηβαίος έζησε στην έρημο χωρίς καμία εξασφάλιση, προκόβοντας πνευματικά μέσα από την απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κύριο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Καλυβίτης άφησε τα πλούτη και τα αξιώματα για να ζήσει ως ένας άγνωστος μοναχός σε μια καλύβα έξω από το σπίτι των γονιών του, διδάσκοντάς μας την αξία της ταπείνωσης.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν «παρίσταναν» τους αγίους· ήταν άγιοι γιατί είχαν συντονιστεί στη «συχνότητα» του Θεού.

Η Παγίδα της Υποκρισίας και της «Ατσαλάκωτης» Εικόνας

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σήμερα είναι η εκκοσμίκευση. Προσπαθούμε να δείχνουμε τέλειοι, αλάνθαστοι και «υπεράνθρωποι». Φοβόμαστε να δείξουμε την αδυναμία μας, το πάθος μας ή το λάθος μας, με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε μια διπλή ζωή.

Fake Χριστιανοί: Εκείνοι που χρησιμοποιούν την Εκκλησία ως ένα «club τέλειων» ή «καλών παιδιών», διώχνοντας ουσιαστικά όσους νιώθουν πραγματικά αμαρτωλοί και τσαλακωμένοι.
Η «Πεταλουδίτσα» της Πίστης: Ο π. Γεώργιος προειδοποιεί για τη συνήθεια να γυρίζουμε από ομιλία σε ομιλία και από μοναστήρι σε μοναστήρι χωρίς να «ριζώνουμε» πουθενά. Χωρίς ρίζα σε μια συγκεκριμένη κοινότητα (ενορία), δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική βλάστηση.

Ο Δρόμος προς τη Λύτρωση

Η λύση δεν βρίσκεται στη διανοητική ανάλυση ή στη μελέτη προφητειών ως εάν επρόκειτο για ειδήσεις, αλλά στην έμπρακτη μετάνοια.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Να ριζώσουμε: Να ενταχθούμε ουσιαστικά σε μια ενορία, κάνοντας υπομονή στα σφάλματα των άλλων.
Να τσαλακωθούμε: Να παραδεχτούμε την ανάγκη μας για τον Θεό και τους αδελφούς μας. Η αυτοέκθεση της αδυναμίας μας είναι το πρώτο βήμα για τη θεραπεία.
Να μελετήσουμε: Να διαβάζουμε τις ζωές των Αγίων και τη Γραφή, όχι για να «ξέρουμε», αλλά για να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.

Ας πετάξουμε το κοσμικό επίχρισμα και ας επιδιώξουμε την απλότητα. Μόνο όταν σταματήσουμε να το «παίζουμε» άγιοι, θα επιτρέψουμε στη Χάρη του Θεού να μας αγιάσει πραγματικά.