Αρχεία Κατηγοριών: Βιβλίο

Κάποτε, μία γυναίκα ζούσε με νηστείες και προσευχές. Φαινόταν εξωτερικά ευλαβής, είχε όμως πολλή υπερηφάνεια και πίστευε πως ήταν αγία. Είχε επίσης τόση μνησικακία, που, αν μάλωνε με κάποια άλλη, όχι μόνο δεν τη συγχωρούσε, μα ούτε ήθελε να την ξαναδεί στα μάτια της. Κάποτε αρρώστησε και κάλεσε τον πνευματικό, αλλά δεν εξομολογήθηκε καθαρά. ΑυτόΣυνέχεια ανάγνωσης «Η αμετανόητη γυναίκα»

Γέροντα, λαϊκοί που ζουν πνευματικά, όταν γυρίζουν το βράδυ από τη δουλειά κουρασμένοι, δυσκολεύονται να κάνουν το Απόδειπνο και στενοχωριούνται. Όταν επιστρέφουν αργά το βράδυ από τη δουλειά και είναι κουρασμένοι, ποτέ να μην στριμώχνουν με άγχος τον εαυτό τους, αλλά πάντα με φιλότιμο να λένε στον εαυτό τους: «Εάν δεν μπορείς να διαβάσεις ολόκληροΣυνέχεια ανάγνωσης «Πώς να προσευχηθείτε όταν είστε κουρασμένοι;»

Από τό βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικής Η ΜΑΚΑΡΙΑ Συγκλητική εἶπε στίς ἀδελφές, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ κοντά της: Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη και λύπη βλαπτική. Καί ὠφέλιμη εἶναι ἡ λύπη, ὅταν ὁ ἄνθρωπος θρηνεῖ γιά τίς ἁμαρτίες του, ὅταν θλίβεται γιά τήν (πνευματική) ἄγνοια τοῦ πλησίον, ὅταν ἀνησυχεί μήπως ξεφύγει από το σκοπό του καί ὅταν ἔχειΣυνέχεια ανάγνωσης «Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη και λύπη βλαπτική»

Πώς τα έχει οικονομήσει ο Θεός! Λειώνουν τα χιόνια, γεμίζουν οι πηγές. Τώρα ούτε χιόνια ούτε βροχές. Τί θα γίνη; Τί θα πιή ο κόσμος; Ο Θεός να λυπηθή τον κόσμο, να μας ευχπλαχνισθή, να ρίχνη καμμιά βροχή, γιατί, αν συνεχίσουν οι ανομβρίες, σιγά‐σιγά θα ξεραθούν και τα φύλλα των Δένδρων και δεν θα βλέπουμεΣυνέχεια ανάγνωσης «Η βροχή είναι αγιασμός»

Ας πούμε μια φορά για τον Χριστό… Όσο μπορούμε να είμαστε κοντά στον Χριστό. Αν είμαστε με τον Χριστό, τον Αντίχριστο θα φοβηθούμε; Μήπως το αντίχριστο πνεύμα δεν υπάρχει τώρα; Το κακό ούτως ή άλλως το κάνει το αντίχριστο πνεύμα. Και αν γεννηθή και ένα αντίχριστο τέρας και κάνη μερικά μπανταλά, θα γελοιοποιηθή στο τέλος.Συνέχεια ανάγνωσης «Γέροντα, πέστε μας κάτι για τον Αντίχριστο»

Η ευχή για τα Χριστούγεννα περιγράφει τη σύνδεση του Χριστού με τη φύση και τα ζώα, αναφέροντας πώς τα ζωντανά αναγνώριζαν τον Αδάμ πριν την πτώση και πάλι όταν ο άνθρωπος πλησιάζει τον Θεό. Τονίζει τη θεία χάρη που επιστρέφει με την τήρηση των εντολών.

Ο Παππούλης συμβουλεύει να ξεκαθαρίζει κανείς τις σκέψεις του και να αποφεύγει τη θλίψη από ευαισθησία. Να αγαπά τους πειρασμούς και όλους τους αδελφούς, γιατί η αγάπη του Χριστού γεμίζει την καρδιά και υπερνικά τους περιορισμούς. Η ζωή του Χριστού ενσωματώνει την υπακοή και την ταπείνωση.

– Γέροντα, είπατε σε κανέναν ότι θα γίνη πόλεμος; Έτσι ακούσαμε. Είναι αλήθεια; – Εγώ δεν λέω τίποτε και ο κόσμος λέει ό,τι θέλει. Και να ξέρω κάτι, που να το πώ; – Τί βάρβαρο πράγμα, Γέροντα, ο πόλεμος! – Αν οι άνθρωποι δεν είχαν αυτήν την… «ευγένεια» της αμαρτίας, δεν θα έφθαναν σʹ αυτόΣυνέχεια ανάγνωσης «Λένε για την Αθήνα, «ζούγκλα‐ζούγκλα» και κανείς δεν φεύγει από εκεί!»

Ο Γέροντας διδάσκει τη σημασία της κατανόησης και της αγάπης στην ανθρώπινη ψυχή και τις σχέσεις. Αντί να καταδικάζουμε το κακό, πρέπει να το διορθώνουμε, προάγοντας την πνευματική μας ζωή μέσα από την κατανόηση και την ανύψωση μας από τον εγωισμό στην αγάπη.