Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, η Ορθοδοξία τιμά τη μνήμη ενός από τους πιο αγαπητούς και θαυματουργούς Αγίους των νεότερων χρόνων, του Αγίου Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως. Γεννημένος στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846, ο κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς υπήρξε υπόδειγμα ταπεινοφροσύνης, ανεξικακίας και ακλόνητης πίστης, παρά τις σκληρές συκοφαντίες και τους διωγμούς που υπέστη κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η αγιότητά του, όμως, δεν περιορίστηκε στο πνευματικό και συγγραφικό του έργο· σφραγίστηκε από αμέτρητα θαύματα, τόσο εν ζωή όσο και μετά την κοίμησή του το 1920.
Τα θαύματα εν ζωή: Από την τρικυμία της θάλασσας στην ξηρασία της Αίγινας
Η θαυματουργική χάρη του Αγίου Νεκταρίου φανερώθηκε ήδη από τα νεανικά του χρόνια. Σε ένα ταξίδι του με πλοίο από τη Χίο προς την Κωνσταντινούπολη, ξέσπασε σφοδρή θαλασσοταραχή που απειλούσε να βυθίσει το σκάφος. Ο νεαρός τότε Αναστάσιος προσευχήθηκε με θέρμη και έριξε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα το φυλαχτό που του είχε δώσει η γιαγιά του, το οποίο περιείχε τίμιο ξύλο. Αμέσως τα κύματα κόπασαν και το πλοίο έφτασε με ασφάλεια στον προορισμό του.
Αργότερα, όταν πλέον είχε ιδρύσει την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, το νησί μαστιζόταν από παρατεταμένη ανομβρία που κατέστρεφε τις καλλιέργειες και απειλούσε τους κατοίκους με δίψα. Μετά από θερμές παρακλήσεις των Αιγινητών, ο Άγιος τέλεσε λιτανεία και δέηση. Λίγες ώρες αργότερα, οι ουρανοί άνοιξαν και μια ευεργετική βροχή πότισε τη διψασμένη γη, ενώ αναβλύζον νερό γέμισε ξανά τα πηγάδια της περιοχής.
Το πρώτο θαύμα της Κοίμησης: Ο «Θάλαμος των Ασθενών» στο Αρεταίειο
Η οσιακή κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου στις 8 Νοεμβρίου 1920 στο Αρεταίειο Νοσοκομείο των Αθηνών συνοδεύτηκε από ένα συγκλονιστικό γεγονός, το οποίο καταγράφηκε ως το πρώτο μεταθανάτιο θαύμα του. Καθώς οι νοσοκόμες ετοίμαζαν το σκήνωμά του για τη μεταφορά στην Αίγινα, αφαίρεσαν τη φανέλα που φορούσε και την ακούμπησαν τυχαία στο διπλανό κρεβάτι, όπου νοσηλευόταν ένας παράλυτος ασθενής επί σειρά μηνών.
Μόλις το ρούχο του Αγίου άγγιξε το σώμα του παραλύτου, εκείνος ένιωσε μια αόρατη δύναμη να διαπερνά τα μέλη του, σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να περπατά δοξάζοντας τον Θεό. Παράλληλα, μια ουράνια ευωδία πλημμύρισε ολόκληρο τον θάλαμο, η οποία παρέμεινε ανεξίτηλη για πολλές εβδομάδες, μετατρέποντας το δωμάτιο του νοσοκομείου σε τόπο προσκυνήματος.
Η αφθαρσία του σκηνώματος και οι σύγχρονες ιάσεις
Κατά τη μεταφορά του σκηνώματος στην Αίγινα, παρότι είχαν περάσει αρκετές ώρες χωρίς ταρίχευση, το πρόσωπο του Αγίου παρέμενε γαλήνιο και από το μέτωπό του ανέβλυζε ευωδιαστός ιδρώτας σαν μύρο, τον οποίο οι πιστοί σκούπιζαν με βαμβάκι. Ακόμα πιο εντυπωσιακό υπήρξε το γεγονός της αφθαρσίας του σώματός του: για είκοσι ολόκληρα χρόνια μετά την ταφή του, το σκήνωμα του Αγίου Νεκταρίου παρέμενε ακέραιο και ευωδιάζον, παρά τις επανειλημμένες ανακομιδές, αποτελώντας ορατή μαρτυρία της αγιότητάς του μέχρι την τελική διάλυση των Ιερών Λειψάνων του, ώστε να διαμοιραστούν ως ευλογία σε ολόκληρο τον χριστιανικό κόσμο.
Σήμερα, ο Άγιος Νεκτάριος θεωρείται κατεξοχήν προστάτης των καρκινοπαθών και όσων δοκιμάζονται από ανίατες ασθένειες. Χιλιάδες μαρτυρίες προσκυνητών από την Ελλάδα, τη Ρουμανία, την Κύπρο και κάθε γωνιά της γης κατατίθενται καθημερινά στο μοναστήρι του στην Αίγινα. Ασθενείς που βίωσαν ανεξήγητες ιάσεις, άνθρωποι που είδαν τον Άγιο στον ύπνο τους ή ακόμη και στον θάλαμο του νοσοκομείου με τη μορφή ενός απλού, λευκοντυμένου γέροντα ιερέα να τους ενθαρρύνει, μαρτυρούν τη ζωντανή παρουσία του.
Ακουμπώντας το αυτί τους στον μαρμάρινο τάφο του στην Αίγινα, οι πιστοί αναφέρουν συχνά ότι ακούν τον χαρακτηριστικό ήχο του χτυπήματος της ποιμαντορικής του ράβδου ή τα βήματά του — ένα σημείο πνευματικής παρηγοριάς που υπενθυμίζει ότι ο Άγιος της υπομονής παραμένει άγρυπνος πρεσβευτής για κάθε πονεμένη ψυχή.
Ακολουθήστε μας
Κάνε ΔΩΡΕΑΝ εγγραφή στο newsletter για να ενημερώνεσαι πρώτος ⬇️
