Η καρδιά σου να γίνει «Αγία Τράπεζα»

Στη σύγχρονη εποχή της αποϊεροποίησης, η έννοια της ιεροσύνης συχνά παρερμηνεύεται ή περιορίζεται στα τυπικά της καθήκοντα. Ωστόσο, στην ουσία της, η ιεροσύνη δεν είναι ένα επάγγελμα, αλλά μια πορεία θυσίας που αντλεί τη δύναμή της από τον Τίμιο Σταυρό και στοχεύει στην ανάπαυση του ανθρώπου.

Ο Ιερέας ως «Αγωγός» της Θείας Χάριτος

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του μυστηρίου είναι ότι ο ιερέας, παρά την ανθρώπινη αδυναμία του, λειτουργεί ως ο «αγωγός» μέσα από τον οποίο διοχετεύεται η χάρη του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο. Όπως η βιβλική αιμορροούσα γυναίκα θεραπεύτηκε ακουμπώντας το κράσπεδο του Χριστού, έτσι και ο πιστός λαμβάνει δύναμη και παρηγοριά από την ιερατική ευχή. Ο Θεός επέλεξε σκόπιμα ανθρώπους «ομοιοπαθείς» για να τελούν τα μυστήρια, ώστε να μπορούν να δείχνουν κατανόηση και επιείκεια στους αδελφούς τους, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη ανήκει στον Θεό και όχι στην ανθρώπινη ικανότητα.

Το «Χαλάκι» της Εκκλησίας

Μια συγκλονιστική εικόνα για τον ρόλο του ιερέα είναι αυτή του «ταπέτου» στην είσοδο του ναού. Εκεί, ο κάθε πιστός εναποθέτει τα «χώματα» και τις «λάσπες» της ψυχής του —τις αμαρτίες, τις ενοχές και τα βάρη του— ώστε να εισέλθει ελαφρύς και καθαρός στη Θεία Λειτουργία. Ο ιερέας παραμένει εκεί, δεχόμενος αυτά τα βάρη μέσω του πετραχηλιού του, προσφέροντας την απαραίτητη πνευματική ανάπαυση σε όσους την αναζητούν.

Η Ανάγκη για Γνήσιους Ποιμένες

Η έλλειψη ιερέων, ιδιαίτερα στην επαρχία, αποτελεί μια πρόκληση για την πνευματική συνοχή του λαού. Η ιεροσύνη δεν είναι θέση εξουσίας, αλλά το «λέντιο» της ταπείνωσης με το οποίο ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Είναι μια κλήση για εργάτες που διαθέτουν φιλότιμο και αυταπάρνηση, έτοιμους να διακονήσουν τον συνάνθρωπο χωρίς να πτοούνται από τις δυσκολίες ή τις κοινωνικές προκαταλήψεις.

Η «Γενική Ιεροσύνη» όλων των Πιστών

Πέρα όμως από την ειδική ιεροσύνη, υπάρχει και η «γενική ιεροσύνη» στην οποία καλούνται όλοι οι χριστιανοί. Κάθε καρδιά μπορεί και πρέπει να γίνει μια εσωτερική «Αγία Τράπεζα», καθαρισμένη από τα πάθη και στολισμένη με αρετές. Είτε μέσω της ιερατικής διακονίας είτε μέσω της καθημερινής θυσίας μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία, ο δρόμος παραμένει κοινός: ένας Σταυρός που οδηγεί με βεβαιότητα στην Ανάσταση.

Το άρθρο βασίστηκε σε ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά με θέμα το «Βόσκε τα αρνιά μου».