H θεότης όμως παρέμεινε αχώριστος

«Ἔγειρε τὸ κεφάλι καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα». ~ Ἰω. Θ’ 30 «Αν και πέθανε ώς άνθρωπος ο Χριστός και η αγία Του ψυχή χωρίστηκε απ’ το άχραντο σώμα, η θεότης όμως παρέμεινε αχώριστος και των δύο, της ψυχής δηλαδή και του σώματος. Και ούτε έτσι η μια υπόσταση διαιρέθηκε σε δυο υποστάσεις, διότι μία είναιΣυνέχεια ανάγνωσης «H θεότης όμως παρέμεινε αχώριστος»

Τους αντιμετώπιζε όλους με σιωπή

«Τὸν Χριστὸ ὁ μαθητής Του, Τὸν πρόδωσε, οἱ ἄλλοι μαθητὲς Τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἔφυγαν, ἐκεῖνοι ποὺ εὐεργετήθηκαν Τὸν ἔφτυσαν, ὁ δοῦλος τοῦ ἀρχιερέως Τὸν ράπισε, οἱ στρατιῶτες Τὸν κολάφιζαν, οἱ διερχόμενοι Τὸν κορόϊδευαν καὶ Τὸν βλασφημοῦσαν, οἱ ληστὲς Τὸν κατηγόρησαν καὶ σὲ κανέναν σὲ ἀπηύθυνε λόγο, ἀλλὰ τοὺς ἀντιμετώπιζε ὅλους μὲ σιωπή, διδάσκοντας ἐσένα ἔμπρακτα,Συνέχεια ανάγνωσης «Τους αντιμετώπιζε όλους με σιωπή»

Να υπομένουμε με καρτερία τις θλίψεις και τους κινδύνους

«Πατέρα μου, ἂν εἶναι δυνατόν, ἂς μὴν πιω αὐτὸ τὸ ποτήρι, ὅμως ἂς μὴ γίνει τὸ δικό μου θέλημα ἀλλὰ τὸ δικό σου». ~ Μάτθ. κστ’ 39 «Επειδή ο Λόγος του Θεού έγινε αληθινά άνθρωπος, αληθινά εκπλήρωσε, όλα όσα ανήκουν στους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, και κατά τον καιρό του πάθους ζητεί να αποφύγει το ποτήριο,Συνέχεια ανάγνωσης «Να υπομένουμε με καρτερία τις θλίψεις και τους κινδύνους»

Εκείνοι που τρώνε τον Άρτον και πίνουν από το Ποτήριο του Κυρίου

«Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει τὴ σάρκα μου καὶ πίνει τὸ αἷμα μου μένει μέσα μου καὶ ἐγὼ μέσα του». ~ Ἰω. στ’ 56 «Ποίο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα εκείνων που τρώνε τον Άρτον και πίνουν από το Ποτήριο του Κυρίου; Το να διατηρούν συνεχή και αδιάκοπη τη μνήμη του Κυρίου που πέθανε και αναστήθηκε για εμάς».Συνέχεια ανάγνωσης «Εκείνοι που τρώνε τον Άρτον και πίνουν από το Ποτήριο του Κυρίου»

Εμείς να κάνουμε κάθε τι που εξαρτάται από μάς

«Ο Χριστός δεν έπαψε μέχρι τέλους να διορθώνει εκείνον που επρόκειτο να Τον προδώσει. Ενώ λοιπόν γνώριζε, ότι ο Ιούδας δεν θα παραιτηθεί από την προδοσία, δεν έπαψε με συμβουλές, με ευεργεσίες, με απειλές, με κάθε τρόπο διδασκαλίας και τον συγκρατεί από την προδοσία και τον αναχαιτίζει συνεχώς με το λόγο, σαν με κάποιο χαλινάρι.Συνέχεια ανάγνωσης «Εμείς να κάνουμε κάθε τι που εξαρτάται από μάς»

Στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ μπὴ ὅποιος μοῦ λέει «Κύριε, Κύριε»

«Στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ μπὴ ὅποιος μοῦ λέει «Κύριε, Κύριε», ἀλλὰ ὅποιος κάνει τὸ θέλημα τοῦ οὐράνιου Πατέρα μου» ~ Μάτθ. ζ’ 15 «Η παραβολή των δέκα παρθένων δείχνει τη διαφορά των διαθέσεων και τον τρόπο ζωής. Διότι όλες ήταν παρθένες, αλλά δεν φρόντιζαν όλες με τον ίδιο τρόπο και για τις άλλεςΣυνέχεια ανάγνωσης «Στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ μπὴ ὅποιος μοῦ λέει «Κύριε, Κύριε»»

Το είπε ο προφήτης Δαβίδ το 1050 π.Χ., θα συμβεί ξανά την Ανάσταση;

Θα ήθελα ακόμη να πω παρότι έχω πει πολλές φορές για τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι πηγαίνουνε στην Εκκλησία παρακάθονται στο Χριστός Ανέστη αλλά φεύγουνε μετά το Χριστός Ανέστη… Για αυτό βλέπουμε στις Ορθόδοξες Εκκλησίες χιλιάδες από έξω μόλις γίνει το Χριστός Ανέστη, δεκάδες, που πήγανε οι άλλοι; Έφυγαν! Γιατί έφυγαν; Γιατί Ανέστη ο Χριστός!Συνέχεια ανάγνωσης «Το είπε ο προφήτης Δαβίδ το 1050 π.Χ., θα συμβεί ξανά την Ανάσταση;»

Όταν θέλει μπορεί και να τιμωρεί, αλλά δεν θέλει διότι είναι αγαθός

«Και της λέει: ποτέ πια να μη γίνει από σένα καρπός μέχρι το τέλος του κόσμου και ξεράθηκε η συκιά αμέσως» ~ Ματθ. κα’ 19 «Να μη νομίζεις ότι ο Κύριος καταράστηκε χωρίς λόγο τη συκιά, αλλά το έκανε αυτό για να δείξει στους αχάριστους Ιουδαίους ότι έχει τη δύναμη ικανή πρός τιμωρία. Επειδή δηλαδήΣυνέχεια ανάγνωσης «Όταν θέλει μπορεί και να τιμωρεί, αλλά δεν θέλει διότι είναι αγαθός»

Γιατί κάποιοι ζοῦν μέσα στὴ φτώχεια καὶ ἄλλοι πλουτίζουν;

Ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος κάποια φορὰ βυθίζοντας βαθιὰ τὴ σκέψη του, ζήτησε νὰ μάθει τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ:«Κύριε, εἶπε, πῶς μερικοὶ ζοῦν λίγα χρόνια καὶ πεθαίνουν, ἐνῷ ἄλλοι φτάνουν στὰ βαθιὰ γεράματα;Γιατί κάποιοι ζοῦν μέσα στὴ φτώχεια καὶ ἄλλοι πλουτίζουν; Καὶ πῶς συμβαίνει ἄδικοι νὰ πλουτίζουν καὶ δίκαιοι ἄνθρωποι νά ΄ναὶ φτωχοί;» Ἄκουσε τότε μιὰ φωνὴΣυνέχεια ανάγνωσης «Γιατί κάποιοι ζοῦν μέσα στὴ φτώχεια καὶ ἄλλοι πλουτίζουν;»

Μὴ στηρίζετε τὶς ἐλπίδες σᾶς σὲ κοσμικοὺς ἄρχοντες

«Καταραμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ στηρίζει τὶς ἐλπίδες του σὲ ἀνθρώπους ἡ σὲ κάποιο ἀνθρώπινο ἀγαθό». (Ἴερ. Ἰζ’ 5) «Μὴ στηρίζετε τὶς ἐλπίδες σᾶς σὲ κοσμικοὺς ἄρχοντες. Μὴν ὑπερηφανεύεσθε γιὰ τὸν πλοῦτο σας, ποὺ εἶναι προσωρινὸς καὶ ἀβέβαιος. Μὴν ἐμπιστεύεστε τὴ σωματική σας δύναμη. Μὴν ἐπιδιώκετε τὴ λαμπρότητα τῆς ἀνθρώπινης δόξας. Κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲνΣυνέχεια ανάγνωσης «Μὴ στηρίζετε τὶς ἐλπίδες σᾶς σὲ κοσμικοὺς ἄρχοντες»