Άρθρα συντάκτη: Orthodoxia Blog

Κάποτε, μία γυναίκα ζούσε με νηστείες και προσευχές. Φαινόταν εξωτερικά ευλαβής, είχε όμως πολλή υπερηφάνεια και πίστευε πως ήταν αγία. Είχε επίσης τόση μνησικακία, που, αν μάλωνε με κάποια άλλη, όχι μόνο δεν τη συγχωρούσε, μα ούτε ήθελε να την ξαναδεί στα μάτια της. Κάποτε αρρώστησε και κάλεσε τον πνευματικό, αλλά δεν εξομολογήθηκε καθαρά. ΑυτόΣυνέχεια ανάγνωσης «Η αμετανόητη γυναίκα»

Γέροντα, λαϊκοί που ζουν πνευματικά, όταν γυρίζουν το βράδυ από τη δουλειά κουρασμένοι, δυσκολεύονται να κάνουν το Απόδειπνο και στενοχωριούνται. Όταν επιστρέφουν αργά το βράδυ από τη δουλειά και είναι κουρασμένοι, ποτέ να μην στριμώχνουν με άγχος τον εαυτό τους, αλλά πάντα με φιλότιμο να λένε στον εαυτό τους: «Εάν δεν μπορείς να διαβάσεις ολόκληροΣυνέχεια ανάγνωσης «Πώς να προσευχηθείτε όταν είστε κουρασμένοι;»

Ο Θεός παραχωρεί να έχουμε την κλίμακα όλων των λογισμών, από τη μεγαλύτερη βρωμιά μέχρι και την πιο μεγάλη αγιότητα. Όχι για να πέσουμε στην αμαρτία, αλλά για να αποκτήσουμε την εμπειρία. Αν δεν αποκτήσεις την εμπειρία και δεν βγεις νικητής, στεφάνι και παράσημο δεν λαμβάνεις. Και άνθρωπος χωρίς παράσημο δεν εισέρχεται στη Βασιλεία τωνΣυνέχεια ανάγνωσης «Το μυστικό της πνευματικής ζωής»

Τοῦ ἔλεγα μιὰ μέρα τοῦ Σατανᾶ: – Βρέ, κακοῦργε, εἶσαι ὁ στῦλος τῆς κολάσεως! Καὶ ἐκεῖνος ἀπαντοῦσε: – Ναί, εἶμαι! – Εἶσαι μαῦρος καὶ ὁλοσκότεινος! – Εἶμαι! – Εἶσαι ἡ πηγὴ κακοῦ! – Εἶμαι! Τοῦ εἶπα καὶ ἄλλα, ὅσα μὲ φώτισε ὁ Θεός. Καὶ σὲ μιὰ στιγμή, μου λέγει: – Ἐτελείωσες; – Βρέ, δὲν τελειώνουν!Συνέχεια ανάγνωσης «Του έλεγα μία μέρα του σατανά…»

Στην Ελλάδα, η παράδοση του ιερέα του χωριού να επισκέπτεται τα σπίτια την ημέρα των Θεοφανείων (6 Ιανουαρίου) είναι βαθιά ριζωμένη στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Ο ιερέας, κρατώντας αγιασμένο νερό από την τελετή του Μεγάλου Αγιασμού, γυρνάει από σπίτι σε σπίτι για να ευλογήσει τα νοικοκυριά, ραντίζοντας με ένα κλαδί βασιλικού και ψάλλοντας ύμνους. ΟιΣυνέχεια ανάγνωσης «Η παράδοση του Αγιασμού των σπιτιών στα Θεοφάνεια»

Από τό βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικής Η ΜΑΚΑΡΙΑ Συγκλητική εἶπε στίς ἀδελφές, πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ κοντά της: Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη και λύπη βλαπτική. Καί ὠφέλιμη εἶναι ἡ λύπη, ὅταν ὁ ἄνθρωπος θρηνεῖ γιά τίς ἁμαρτίες του, ὅταν θλίβεται γιά τήν (πνευματική) ἄγνοια τοῦ πλησίον, ὅταν ἀνησυχεί μήπως ξεφύγει από το σκοπό του καί ὅταν ἔχειΣυνέχεια ανάγνωσης «Ὑπάρχει λύπη ὠφέλιμη και λύπη βλαπτική»

Πώς τα έχει οικονομήσει ο Θεός! Λειώνουν τα χιόνια, γεμίζουν οι πηγές. Τώρα ούτε χιόνια ούτε βροχές. Τί θα γίνη; Τί θα πιή ο κόσμος; Ο Θεός να λυπηθή τον κόσμο, να μας ευχπλαχνισθή, να ρίχνη καμμιά βροχή, γιατί, αν συνεχίσουν οι ανομβρίες, σιγά‐σιγά θα ξεραθούν και τα φύλλα των Δένδρων και δεν θα βλέπουμεΣυνέχεια ανάγνωσης «Η βροχή είναι αγιασμός»

Ο π. Ανανίας ήθελε πάντα να γελάμε. Έλεγε: «…Να γελάτε λίγο, βρε παιδιά. Φεύγει ο διάβολος. Φεύγει η μελαγχολία. Φεύγει η σκουντουφλιά. Φεύγει η απελπισία. Να γελάτε παιδιά. Ο διάβολος είναι εγωιστής και φεύγει και μας αφήνει ήσυχους. Καταλαβαίνετε; Και να επικαλούμεθα τους αγίους. Μην τα αφήνουμε αυτά τα πράγματα. Μην τ’ αφήνουμε! …Είναι ωραίοΣυνέχεια ανάγνωσης «Να γελάτε λίγο, βρε παιδιά. Φεύγει ο διάβολος φεύγει η μελαγχολία…»