Αλίμονο και πέσει ο άνθρωπος στην κόλαση της συνηδείσεως

Έτσι και ψυχικά υποφέρουμε πολλές φορές από αμαρτήματα ιδιαίτερα από τον έλεγχο. Ο έλεγχος της συνηδείσεως είναι μια άλλη κόλασης, αλίμονο και πέσει ο άνθρωπος στην κόλαση της συνηδείσεως είναι τρομερό.

Είδα άνθρωπο, ο οποίος είχε κάνει κάποιο σφάλμα το οποίο δεν διορθωνότανε επειδή ήταν πάνω σε άλλο άνθρωπο, επειδή ήταν άνθρωπος του Θεού είχε τέτοιο έλεγχο μεγάλο που ήτανε σαν το πληγωμένο ελάφι να τρέχει εδώ να τρέχει εκεί δεν τον χωρούσε ο τόπος, και θέλω να πω ότι είναι φοβερό το θέμα, ο έλεγχος της συνηδείσεως είναι τρομερός.

Για αυτό μπορούμε να το ξεριζώσουμε τον έλεγχο, καταθέτοντας ειλικρινά με μετάνοια με συντριβή, με αυτομεμψία στα πόδια του πνευματικού τα κρίματα μας. Να τα ρίξουμε κάτω εκεί να τα θάψουμε μέσα στον τάφο ρίχνοντας την πλάκα από πάνω της συγνώμης και της αφάνειας και εκεί μέσα λιώνουν όλα.

Όπως λιώνει το σώμα του ανθρώπου μέσα στον τάφο έτσι διαλύονται και τα αμαρτήματα και η ενοχή του ανθρώπου όταν τα θάψει εκεί μέσα υπό την έννοια της Ιεράς και σωτηριώδους εξομολογήσεως.

Μας έδωσε ο Θεός το μεγάλο αυτό δώρο. Ανυπολόγιστο δώρο, μεγάλη ευλογία Θεού, ποιος θα μπορούσε να σωθεί;

Χωρίς μετάνοια, ουδείς, εδώ και οι Άγιοι ακόμη θα πήγαιναν κάτω διότι άνθρωποι υπήρξανε, κάπου έσφαλαν, ουδείς αναμάρτητος πλην του Θεού και επομένως όλοι χρίζουν μετανοίας και ο Μέγας Βασίλειος το είπε, είπε ότι:

«Γυναίκα ούκ έχω και παρθένος ουκ ειμί»

Ήθελε να πεί ότι οι λογισμοί πολλές φορές που πολιορκούν τον άνθρωπο τον νέον άνθρωπο λέει, αφαιρούν και τον αιθέρα τον παρθενικό, τούτο εννοούσε ο Άγιος…

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης