Δεν είδαμε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για…

Ως άνθρωπος με στοιχειώδη νοημοσύνη, αναγνωρίζω την αξία της Επιστήμης και θεωρώ πως εκείνη είναι το όχημα για τη βελτίωση της ανθρωπότητας.

Όμως, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την ποιότητα του εμβολίου και με προβληματίζει όλη αυτή η προσπάθεια να γεννηθεί μία εχθρότητα ανάμεσα στους ανθρώπους που θέλουν/έχουν εμβολιαστεί και σε εκείνους που αποφασίζουν να μην προχωρήσουν σε αυτή την επέμβαση στο σώμα τους. Σε μία περίοδο κοινωνικής αναταραχής πως μονάχα ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την παγκόσμια κοινωνική αγωνία και σύγχυση, τώρα είναι που βλέπουμε σχέσεις να γκρεμίζονται. Οικογένειες, φιλίες, σχέσεις, όλα δοκιμάζονται και μάλιστα ουκ ολίγες φορές τραυματίζονται συθέμελα και αποσυντίθενται. Εκεί που θα έπρεπε να ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, εκεί είναι που απομακρυνόμαστε περισσότερο.

Προσωπικά όμως, θεωρώ υποκριτικό το γεγονός πως η Κυβέρνηση ξαφνικά «ξύπνησε» και ενδιαφέρεται για την υγεία μας αποκλειστικά και μόνο στο θέμα του εμβολίου.

Μιλάμε για την ίδια Κυβέρνηση που υποβάθμισε την ποιότητα της υγειονομικής περίθαλψης και με τις πρακτικές της έδιωξε λαμπρά μυαλά από τη χώρα τους, τα οποία θέλησαν να ανοίξουν τα φτερά τους και να προοδεύσουν εκτός συνόρων.

Είναι η ίδια Κυβέρνηση που εξαθλίωσε την Παιδεία, μείωσε την ποιότητα της ζωής των μεγαλύτερων ηλικιακά ανθρώπων και με τις πρακτικές της οδήγησε το πιο ηλικιακά παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας σε ανεργία.

Και, ξαφνικά, έχουν τόσο ενδιαφέρον για την υγεία μας.

Η αλήθεια είναι πως η ανθρωπότητα υποφέρει και από πολλές άλλες πανδημίες. Η μία εξ αυτών λέγεται φτώχεια. Χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν καθημερινά, ξεριζώνονται από την αγκαλιά της μητέρας του και χάνουν τη ζωή τους αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, σκοτώνονται και ταπεινώνονται από τα «δυνατότερα» έθνη. Δεν είδαμε όμως ποτέ κανένα ενδιαφέρον για την προσφορά φαγητού και την προσπάθεια να ζήσουν με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια οι χώρες που επιβιώνουν κάτω από άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες.

Δεν είδαμε κανένα ενδιαφέρον όταν παιδιά λιποθυμούσαν στις σχολικές αυλές από την έλλειψη φαγητού. Γιατί δεν μερίμνησε ποτέ η Πολιτεία να δίνει ένα ποτήρι φρέσκο χυμό πορτοκάλι στα παιδιά κάθε μέρα; Γιατί ποτέ δεν υπήρξε ενδιαφέρον για την ουσιαστική μόρφωση των παιδιών, για τη διασφάλιση της ψυχικής και κατ επέκταση σωματικής τους υγείας;

Δεν είδαμε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις μέλλουσες μητέρες που επιθυμούν να κρατήσουν το παιδί τους και δεν έχουν μεγάλους οικονομικούς πόρους ώστε να το αναθρέψουν. Δεν παρατηρήσαμε εξίσου κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κοινωνία την οποία θα αναλάβουν οι επόμενες γενιές, να φροντιστεί όσο γίνεται περισσότερο ώστε να μην πληρώσουν τα δικά μας λάθη οι ερχόμενοι.

Δεν αμφιβάλλει κανείς πως και η πανδημία οφείλει να αντιμετωπιστεί με τη συνεργασία της Επιστήμης αλλά και της τήρησης των μέτρων από την κοινωνία. Ωστόσο, μιλάμε ακόμα για ένα εμβόλιο που βρίσκεται ακόμα σε πειραματικό στάδιο, ενδέχεται να έχει και βλαπτικές επιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό και είναι απόλυτα λογικό να υπάρχουν και ενστάσεις. Όπως και δεν μπορεί να πάψει να υπάρχει ο σεβασμός στο ανθρώπινο σώμα και στον κάτοχό του, ο οποίος το αξιοποιεί με τον τρόπο που εκείνος επιθυμεί.

Και πάλι, υποκριτικό μου φαίνεται που ξαφνικά και μόνο σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για το κοινό καλό, Άραγε, πέφτω σε λάθος;

Μαρία Σκαμπαρδώνη