Τι λένε οι Άγιοι Πατέρες για τις εκτρώσεις;

Οι Άγιοι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τις Εκτρώσεις

Η Χριστιανική Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσα από τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και την ερμηνεία των Αγίων Πατέρων, θεωρεί την έκτρωση ως σοβαρή αμαρτία, ισοδύναμη με φόνο. Οι Πατέρες, βασισμένοι σε βιβλικές αρχές όπως η ιερότητα της ανθρώπινης ζωής από τη στιγμή της σύλληψης (π.χ. Ψαλμός 138:13-16), καταδικάζουν την άμβλωση ως πράξη που παραβιάζει το θέλημα του Θεού για τη δημιουργία και την προστασία της ζωής. Σε αυτό το άρθρο, θα εξετάσουμε τις απόψεις κορυφαίων Αγίων Πατέρων και Γερόντων, βασισμένοι σε κανονικά κείμενα και διδασκαλίες τους, που τονίζουν τις πνευματικές, ηθικές και κοινωνικές συνέπειες αυτής της πράξης.

Ο Μέγας Βασίλειος και η Ταύτιση της Εκτρώσεως με Φόνο

Ο Μέγας Βασίλειος (330-379 μ.Χ.), ένας από τους Τρεις Ιεράρχες, είναι σαφής στην καταδίκη της εκτρώσεως. Στον 2ο Κανόνα του, χαρακτηρίζει την άμβλωση ως «εκούσιο φόνο», δηλαδή φόνο εκ προμελέτης. Θεωρεί ότι τόσο οι γυναίκες που προβαίνουν σε αυτή όσο και όσοι παρέχουν τα μέσα (π.χ. φάρμακα) είναι ένοχοι φόνου. Η ποινή που προτείνει είναι δεκαετής ακοινωνησία, η οποία μπορεί να μειωθεί ανάλογα με τη μετάνοια. Αυτή η θέση εντάσσεται στην ευρύτερη διδασκαλία του για την ιερότητα της ζωής, όπου το έμβρυο θεωρείται πλήρης ανθρώπινη ύπαρξη από τη σύλληψη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής και οι Αθέλητες Αποβολές

Ο Άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής (6ος αιώνας), Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, επεκτείνει την καταδίκη ακόμα και σε αθέλητες αποβολές. Στον 22ο Κανόνα του, επιβάλλει ένα έτος ακοινωνησίας σε γυναίκα που απέβαλε χωρίς πρόθεση, ενώ για τις εκούσιες εκτρώσεις η ποινή είναι πενταετής ή τριετής, ανάλογα με τη μεταμέλεια. Αυτό δείχνει την αυστηρότητα της Εκκλησίας απέναντι σε οποιαδήποτε απώλεια ζωής, τονίζοντας την ανάγκη για πνευματική εγρήγορση και ευθύνη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και η Ψυχή του Εμβρύου

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (675-749 μ.Χ.), στο έργο του «Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως», διδάσκει ότι η ψυχή δημιουργείται ταυτόχρονα με το σώμα κατά τη σύλληψη: «Την ψυχήν, ούτε γαρ προϋφίσταται του σώματος, ούτε μεθυφίσταται, αλλ άμα τη τούτου γενέσει κτίζεται και αυτή». Αυτό σημαίνει ότι το έμβρυο είναι πλήρης άνθρωπος από την πρώτη στιγμή, και η έκτρωση ισοδυναμεί με φόνο ψυχής και σώματος. Η διδασκαλία του ενισχύει την ανθρωπολογία της Εκκλησίας, όπου η ζωή είναι δώρο Θεού και όχι ανθρώπινη επιλογή.

Σύγχρονοι Γέροντες: Παΐσιος, Πορφύριος και Ιάκωβος Τσαλίκης

Οι σύγχρονοι Γέροντες, εμπνευσμένοι από τους αρχαίους Πατέρες, εκφράζονται με παρόμοια αυστηρότητα. Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) χαρακτηρίζει τις εκτρώσεις ως «φοβερή αμαρτία», που διακόπτει βίαια τη ζωή ενός παιδιού που δόθηκε από τον Θεό. Έλεγε ότι οι γονείς που σκοτώνουν τα παιδιά τους με εκτρώσεις στερούνται την ευλογία του Θεού, και ότι τέτοιες πράξεις μπορεί να φέρουν δοκιμασίες στα άλλα παιδιά τους, όπως αρρώστιες ή ατυχήματα.

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (1906-1991) τόνιζε ότι η άμβλωση πληγώνει όχι μόνο το παιδί αλλά και τη μητέρα, προκαλώντας ψυχικά και σωματικά βάσανα αργότερα. Συνέδεε την πράξη αυτή με πνευματική πληγή που χρειάζεται μετάνοια και εξομολόγηση για θεραπεία.

Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης (1920-1991) προειδοποιούσε ότι οι εκτρώσεις είναι «μεγάλο έγκλημα» ενώπιον του Θεού, και ότι οι ψυχές των αγέννητων παιδιών κλαίνε στον Παράδεισο, ζητώντας δικαίωση. Συμβούλευε τις γυναίκες να μην προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις, ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις, εμπιστευόμενες το θέλημα του Θεού.

Η Ευρύτερη Διδασκαλία της Εκκλησίας και οι Συνέπειες

Οι Πατέρες δεν περιορίζονται στην καταδίκη, αλλά προτρέπουν σε μετάνοια και εξομολόγηση. Η Εκκλησία, μέσω κανονικών κειμένων όπως η Σύνοδος της Αγκύρας (314 μ.Χ.), επιβάλλει ποινές για να οδηγήσει σε πνευματική διόρθωση. Σήμερα, η Ορθόδοξη Εκκλησία απορρίπτει νομοθεσίες που νομιμοποιούν τις εκτρώσεις, βλέποντας τες ως αντικοινωνική συμπεριφορά που προάγει τον εγωισμό και τον ατομισμό, αντί για την αγάπη και την ευθύνη.

Συμπερασματικά, οι Άγιοι Πατέρες βλέπουν την έκτρωση ως άρνηση του δημιουργικού έργου του Θεού, που οδηγεί σε πνευματική αποξένωση. Η διδασκαλία τους καλεί σε σεβασμό της ζωής, μετάνοια και εμπιστοσύνη στο Θεό, υπενθυμίζοντας ότι κάθε παιδί είναι δώρο και ευλογία. Σε μια εποχή όπου το θέμα συζητείται έντονα, η φωνή των Πατέρων παραμένει επίκαιρη, προτρέποντας σε μια ζωή σύμφωνη με το Ευαγγέλιο.