Γιατί ο Λάζαρος μετά την Ανάστασή του δεν ξαναγέλασε;

Η Ανάσταση του Λαζάρου είναι μια από τις πιο γνωστές θαυματουργές πράξεις του Ιησού Χριστού, όπως καταγράφεται στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (Κεφ. 11). Ο Λάζαρος, φίλος του Χριστού και αδελφός της Μαρίας και της Μάρθας από τη Βηθανία, πέθανε και τάφηκε, αλλά ο Ιησούς, παρότι άργησε να φτάσει, τον ανέστησε τέσσερις μέρες μετά τον θάνατό του. Αυτό το θαύμα δεν ήταν μόνο απόδειξη της θεϊκής δύναμης του Χριστού, αλλά και προμήνυμα της δικής Του Ανάστασης.

Η Παράδοση του Αγέλαστου Λάζαρου

Σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη παράδοση, ο Λάζαρος, μετά την ανάστασή του, δεν χαμογέλασε ποτέ ξανά. Ο λόγος; Έβλεπε τα φρικτά του Άδη, τα οποία είδε κατά την τετραήμερη παραμονή του στον θάνατο, πριν τον επαναφέρει ο Χριστός στη ζωή. Η εμπειρία αυτή τον σημάδεψε τόσο βαθιά, ώστε η μνήμη των τρομερών όσων είδε δεν του επέτρεπε να γελάσει ξανά.

Αυτή η παράδοση ενισχύεται από διάφορες εκκλησιαστικές μαρτυρίες και λαογραφικές αφηγήσεις, ιδιαίτερα σε χριστιανικές κοινότητες της Ανατολής. Σε ορισμένες εκδοχές, λέγεται ότι ο Λάζαρος έζησε για άλλα 30 χρόνια μετά την Ανάστασή του, χωρίς όμως να χαμογελάσει, εκτός από μία φορά, όταν είδε έναν αγρότη να κλέβει ένα αγγείο. Τότε, σύμφωνα με το μύθο, χαμογέλασε και είπε: «Ο πηλός κλέβει τον πηλό», υπονοώντας την ανθρώπινη φύση που αγωνίζεται για τα εφήμερα, ενώ ο θάνατος και η αιωνιότητα περιμένουν.

Ερμηνεία και Θεολογική Σημασία

Η ιστορία του Λαζάρου και η παράδοση του αγέλαστου βίου του θίγουν βαθύτερα θεολογικά ζητήματα:

Η φύση του θανάτου και του Άδη: Ο Λάζαρος έγινε μάρτυρας των φρικτών του τόπου των νεκρών, γι’ αυτό και η εμπειρία του τον άλλαξε.
Η ανθρώπινη υπαρξιακή ανησυχία: Το ότι δεν μπορούσε να χαμογελάσει δείχνει πόσο βαθιά επηρεάζει η συνείδηση της θνητότητας.
Ο θρίαμβος της Ανάστασης: Παρά το σκοτεινό παρελθόν του, ο Λάζαρος έγινε σύμβολο της νίκης του Χριστού επί του θανάτου.

Σήμερα, η μνήμη του Αγίου Λαζάρου τιμάται στη Λαζαρική Σάββατο (πριν από την Κυριακή των Βαΐων), ενώ στη Λάρνακα της Κύπρου υπάρχει ο ναός του Αγίου Λαζάρου, όπου σύμφωνα με την παράδοση ετάφη εκ νέου μετά τον δεύτερο θάνατό του.

Η ιστορία του Λαζάρου παραμένει ένα ισχυρό μήνυμα ελπίδας, αλλά και μια υπενθύμιση ότι η ζωή μετά τον θάνατο αλλάζει οριστικά την προοπτική του ανθρώπου. Και ίσως γι’ αυτό ο Λάζαρος δεν μπορούσε να χαμογελάσει γιατί είδε πέρα από τον ορίζοντα αυτού του κόσμου.

«Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή» (Ιωάν. 11:25)