Κύριε, θέλω να σωθώ και δεν με αφήνουν οι λογισμοί

Ἐκεῖ πού καθόταν στήν ἔρημο ὁ ἀββάς Αντώνιος, ἔπεσε κάποτε σέ ἀκηδία καί σέ μεγάλο σκοτισμό από τούς λογισμούς. Καί ἔλεγε στό Θεό:

– Κύριε, θέλω νά σωθῶ καί δέν μ’ ἀφήνουν οἱ λογισμοί. Δίδαξέ με, τί νά κάνω στη θλίψη μου; Πῶς θά σωθῶ;

Σηκώθηκε λοιπόν καί ἀπομακρύνθηκε λίγο ἀπό τό κελλί του. Βλέπει τότε κάποιον, πού τοῦ ἔμοιαζε, να κάθεται καί νά ἐργάζεται· ἔπειτα νά σηκώνεται ἀπό τό εργόχειρό του καί νά προσεύχεται· μετά πάλι να κάθεται καί νά πλέκει τή σειρά* – γιατί αὐτό τό έργοχειρο ἔκανε καί ἀφοῦ πάλι ἐργάστηκε ἀρκετά, νά σηκώνεται καί νά ξαναπροσεύχεται. Ηταν ἄγγελος Κυρίου, σταλμένος γιά νά διορθώσει καί νά στηρίξει τόν ‘Αντώνιο. Στράφηκε μάλιστα καί τοῦ εἶπε:

– Ἔτσι νά κάνεις καί θά σωθεῖς.

Μόλις τό ἄκουσε αὐτό ὁ ̓Αντώνιος, ἔνιωσε πολλή χαρά και θάρρος. Απαλλάχθηκε ἀπό τήν ἀκηδία, ἔκανε ἔτσι (πού τοῦ εἶπε ὁ ἄγγελος) καί προχωρούσε στο δρόμο τῆς σωτηρίας.

Από το Γεροντικό, Μικρός Ευεργετινός, Ιερά Μονή Παρακλήτου

Σειρά: πλεγμένα φοινικόφυλλα σε σχῆμα σχοινιοῦ, μέ τήν περιστροφική συρραφή τοῦ ὁποίου οἱ πατέρες τῆς Αἰγύπτου ἔφτιαχναν ζεμπίλια, τορβάδες, καλάθια κ.ἄ.