Η Θεία Κοινωνία που βλάστησε στάχυα

Στην πόλη Σελεύκεια της Συρίας, όταν επίσκοπος ήταν ο Διονύσιος (6ος αιώνας), ζούσε ένας πραματευτής πολύ πλούσιος και ευλαβής. Ήταν όμως αιρετικός και πίστευε στα δόγματα του Σεβήρου.

Αυτός είχε έναν υπάλληλο, που ήταν ορθόδοξος, και ακολουθούσε την αγία αποστολική Εκκλησία.

Ο ορθόδοξος, σύμφωνα με τη συνήθεια της εποχής τους, στους πρώτους αιώνες, οι χριστιανοί μεταλάμβαναν χωριστά τα τίμια Δώρα. Πρώτα δεχόταν στη δεξιά παλάμη τους τον άγιο Άρτο, κι έπειτα κοινωνούσαν από το άγιο ποτήριο τον καθαγιασμένο Οίνο. Αυτή η πράξη παραμένει μέχρι και σήμερα για τους κληρικούς που κοινωνούν μέσα στο άγιο βήμα. Για τους υπόλοιπους πιστούς εφαρμόστηκε πιθανόν μετά τον 8ο αιώνα η ταυτόχρονη μετάληψη των τιμίων Δώρων με την αγία λαβίδα.

Έτσι πήρε τη Μεγάλη Πέμπτη τη Θεία Κοινωνία, την τοποθέτησε σε μία μικρή θήκη και την ασφάλισε σε ένα ντουλάπι. Μετά το Πάσχα έφυγε για εμπόριο στην Κωνσταντινούπολη, ξεχνώντας στο ντουλάπι τις άγιες μερίδες. Είχε όμως αφήσει το κλειδί στο αφεντικό του.

Κάποια μέρα ο αιρετικός άνοιξε το ντουλάπι και βρήκε μέσα το κουτί με τις άγιες μερίδες. Λυπήθηκε για αυτό και δεν ήξερε τι να κάνει, γιατί ανήκαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία, και ο ίδιος δεν ήθελε να μεταλάβει από αυτές. Τις άφησε λοιπόν στο ντουλάπι με τη σκέψη ότι όπου νάναι έρχεται ο υπάλληλος του και θα μεταλαβαίνει.

Πέρασε ένας χρόνος. Ήρθε πάλι η Μεγάλη Πέμπτη, αλλά ο υπάλληλος δεν είχε επιστρέψει ακόμα. Το αφεντικό αποφάσισε τότε να κάψει τις μερίδες για να μην μείνουν και δεύτερο χρόνο. Ανοίγει το ντουλάπι και τι να δει! Όλες είχαν βλαστήσει στάχυα!

Φόβος και τρόμος τον κυρίεψε. Τις πήρε αμέσως και έτρεξε στον επίσκοπο Διονύσιο, φωνάζοντας «Κύριε, ελέησον».

Το θαύμα το είδαν όλοι οι ορθόδοξοι και δόξασαν τον Θεό!

Αυτό μάλιστα έγινε η αφορμή να πιστέψουν πολλοί και να προσέλθουν στην αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία!

Από τι βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ», Σελ. 68-69, Ιερά Μονή Παρακλήτου