«Αὐτό εὐχαριστεῖ περισσότερο τόν φιλεύσπλαχνο Κύριο καί τόν κάνει νά δοκιμάζει μεγάλη χαρά, τό νά τρέχει δηλ. ὁ καθένας στή βοήθεια τοῦ πλησίον. Καί τό θέλει αὐτό ὁ Σπλαχνικός καί τό ἐπιθυμεῖ, γιά νά εὐεργετούμαστε ὅλοι ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλο καί ὅταν ζούμε, καί μετά θάνατο. Διότι ἀλλιῶς δέν θά μᾶς εἶχε δώσει ἀφορμή νά μνημονεύου- με κατά τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας τούς θανόντες καί νά κάνουμε μνημόσυνα καί τελετές στίς τρεῖς, στίς ἐννέα, στις σαράντα μέρες καί ὅταν συμπληρώνεται χρόνος, τά ὁποῖα ἡ καθολική καί ἀποστολική Εκκλησία Του καί ὁ θεοσύνακτος καί εὐσεβέστατος λαός της τά κρατάει χωρίς καμμιά ἐπιφύλαξη απαρασάλευτα καί ἀναμφισβήτητα, ἐάν αὐτό δέν ἦταν δίκαιο στα μάτια Του».
(Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ,Λόγος περί τῶν ἐν πίστει κεκοιμημένων, ΕΠΕ 4, 175)
Κάνε εγγραφή στο newsletter δωρεάν για να ενημερώνεσαι πρώτος
Orthodoxia Blog 