Πλησιάζουν Χριστούγεννα το Μυστήριο αυτό όπως είπαμε είναι υπέρλογων, πολύ υψηλό.
Είναι όμως Μυστήριο ταπεινώσεως. Είναι Μυστήριο το οποίο φανερώνει την ταπείνωση του Θεού μας. Ποιοί το καταλαβαίνουν;
Οι ταπεινοί!
Οι άνθρωποι οι οποίοι μπροστά στο παιδί, το Άγιο Παιδί της φάτνης της Βηθλεέμ
γίνονται και αυτοί με παιδική ψυχή.
Το παιδί λέει είναι ταπεινό εκ φύσεως, γιατί;
Είναι αφελές!
Είναι αθώο και εξαρτάται. Και όποιος ταπεινώνεται ως παιδί γίνεται κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών και κοινωνός της Θείας χάριτος και κάνει χώρο στην καρδιά του
για να την επισκεφτεί ο όντως ταπεινός μας Κύριος!
Ο Κύριος μας τα Χριστούγεννα θα ‘ρθεί ακόμα μιά φορά.
Δεν θα ζητήσει από εμάς τίποτα είναι ταπεινός όχι μόνο στις πράξεις του αλλά και στις απαιτήσεις του. Θα απαιτήσει και από εμάς ταπείνωση. Ταπείνωση σκέψεων, λόγων, πράξεων.
Θα απαιτήσει και εμείς να ταπεινωθούμε, ταπεινωθείτε θα μας πεί, κάψτε τον τράχηλο σας. Μοιάστε και εσείς με την καμήλα! Η οποία καμήλα και όταν φορτώνεται γονατίζει αλλά και όταν ξεφορτώνεται γονατίζει!
Και πώς να μοιάσουμε με την καμήλα; Να! Γονατίσαμε και προσκυνήσαμε όχι τον Θεό και φορτωθήκαμε τις αμαρτίες μας και οι αμαρτίες μας είναι φορτίο δυσβάστακτο.
Ε να ξανα-γονατίσουμε! Να ξανα-γονατίσουμε για να μας ξεφορτώσει ο Κύριος μας!
Να πάρει αυτό τον φορτίο των αμαρτιών μας! Να ταπεινωθούμε, να κάνουμε μιά πράξει ταπεινώσεως.
Να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας.
Να κάνουμε κάποιες υποτιμητικές εργασίες όπως φαίνονται στα μάτια των πολλών
αλλά να φτάσουμε και στην μεγάλη ταπείνωση να καταθέσουμε τις αμαρτίες μας και να αποθέσουμε το βάρος των αμαρτιών μας!
Είπαμε είναι ταπεινός και στις απαιτήσεις.
Βρώμικα πράγματα μας ζητάει ο Χριστός, τις αμαρτίες μας.
Και όπως την πρώτη φορά γονατίσαμε εις τον διάβολο και μας φόρτωσε ένα σαμάρι και ένα φορτίο βαρύ τις αμαρτίες μας αυτή την φορά να γονατίσουμε θετικά, ταπεινά, για να ‘ρθεί ο Κύριος και με το μυστήριο της μετανοίας να πάρει τις αμαρτίες μας!
Πώς θα του κάνουμε;
Πότε θα το κάνουμε;
Την νύχτα τον Χριστουγέννων! Βέβαια η εξομολόγηση πρέπει να γίνει από πρίν.
Όμως… έστω και εκείνη την νύχτα που θα είμαστε μόνοι στο δωμάτιο μας, που θα έχουμε μπροστά μας την εικόνα της γεννήσεως, που όλο το σύμπαν θα πανηγυρίζει,
που οι άγγελοι θα υμνούν, που ουράνια φωτοχυσία και ουράνια μελωδία θα γεμίζουν τα πέρατα του ουρανού!
Και ενώ όλα θα σκιρτούν από αγαλλίαση, Ένας θα εξακολουθεί να είναι ταπεινός στην φάτνη, τότε εκείνη την νύχτα και εμείς να συγκινηθούμε, να ταπεινωθούμε και να πάρουμε και εμείς τον δρόμο της ταπεινώσεως.
Μπροστά στην εικόνα της γεννήσεως να κλάψουμε, να συκλονιστούμε και από όρθιοι και εγωιστές που είμαστε να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε και να πούμε στον Κύριο μας:
«Χριστέ μου γεννήθηκες για εμένα σε παρακαλώ αναγέννησε με.
Χριστέ μου ταπεινώθηκες ύψωσε με τον τεταπεινωμένο τη αμαρτία.
Χριστέ μου ήρθες στην γή, πάρε με στον ουρανό.
Έγινες άνθρωπος κάνε με Θεό κατά χάρι!
Ήρθες στο στάβλο έλα και στην δική μου κτηνώδη καρδιά και κάν’ την υπερώο, θρόνο σου, υποπόδιο σου!»
Και όταν έτσι γονατισμένοι παρακαλέσουμε τον Θεό μέσα μας να υψωθεί μιά απόφαση διά ταπεινώσεως δια μετανοίας, δια εξομολογήσεως.
Και εγηγερμένοι πλέον να πούμε προσκυνούμε την Γέννα σου Χριστέ δείξον ημίν και τα Θεία σου Θεοφάνια, Αμήν!
Αρχιμ. Σεραφείμ Ζαφείρης †
⬇️ Κάνε εγγραφή στο newsletter για να ενημερώνεσαι πρώτος
Orthodoxia Blog 