Ο Θεός δεν κερδίζεται αλλά χαρίζεται ο Ίδιος εκεί που αναπαύεται!

Πιστεύουμε ότι ο Θεός θα έρθει στην ζωή μας και κατά κάποιο τρόπο είναι υποχρεωμένος να έρθει, όταν εμείς τυπικά εφαρμόζουμε νόμους και κανόνες.

Θυμηθείτε τον βίο του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου. Ο Άγιος Σιλουανός, αυτός ο μεγάλος, γλυκύτατος Άγιος, από τον μεγάλο ζήλο και πόθο που είχε για να γνωρίσει τον ζώντα Χριστό και και να τον γευθεί καρδιακά, βιωματικά, εμπειρικά, κι όχι διανοητικά, κλείστηκε για ένα μεγάλο διάστημα μέσα στο κελί του, νήστευε, έκανε χαμαικοιτίες (κοιμόταν δηλαδή στο δάπεδο) και προσευχόταν ώρες, καθώς δεν ζούσε έγκλειστο βίο.

Παρακαλούσε τον Χριστό να του φανερωθεί. «Πέρασαν μήνες με τέτοια προσευχή και οι δυνάμεις της ψυχής του εξαντλήθηκαν. Έφθασε μέχρι την απόγνωση και φώναξε: “Είσαι αδυσώπητος!” (δεν έχεις έλεος). Και όταν με αυτές τις λέξεις ράγισε κάτι μέσα στην συντετριμμένη από την απόγνωση ψυχή του, είδε ξαφνικά τον ζώντα Χριστό. Πυρ γέμισε την καρδιά του και όλο του το σώμα με τέτοια δύναμη, που, αν κρατούσε ακόμη μια στιγμή η όραση, θα πέθαινε.

Από τότε δεν μπορούσε πια να λησμονήσει το ανείπωτα πράο, το απέραντα αγαπητικό, το χαρούμενο και γεμάτο από υπερνοητή ειρήνη βλέμμα του Χριστού. Και στα επόμενα χρόνια της μακράς ζωής του μαρτυρούσε ακούραστα ότι “ο Θεός αγάπη εστίν”, αγάπη άπειρη, που ξεπερνά κάθε νού».

Με αυτό το τρόπο ο Θεός θέλησε να δείξει ότι δεν έρχεται στην ζωή μας όποτε εμείς το θελήσουμε, και μάλιστα με τρόπο εκβιαστικό, αλλά όταν Εκείνος κρίνει ότι είναι η κατάλληλη στιγμή. Ο Θεός δεν εκβιάζεται, αλλά δωρίζεται σε εκείνους που έχουν «καρδιά».

Η σχέση μας με τον Χριστό είναι ελεύθερη και δεν δεσμεύεται εκβιαστικά. Καμία άσκηση, κανένας άθλος η πνευματικό κατόρθωμα δεν μπορεί να επιβάλει στον Θεό να έρθει στην ζωή μας και να μας χαρίσει βιωματική εμπειρία της παρουσίας Του. Δε μπορούμε να Τον αναγκάσουμε. Εκείνος μονάχα κρίνει το πως, πόσο και πότε θα έρθει σε συνάντηση μαζί μας.

Διαφορετικά δεν θα μιλούσαμε για μια σχέση, αλλά για ένα κανονισμό που φέρνει αποτελέσματα. Όχι, ο Θεός της Εκκλησίας είναι ένας «παράξενος» Θεός που δεν κερδίζεται, αλλά χαρίζεται ο Ίδιος εκεί που αναπαύεται. Δηλαδή στους ταπεινούς.

Από το βιβλίο: «Ένας Θεός που έπαιζε κρυφτό», π. Χαράλαμπος ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, σελ. 52-54, εκδόσεις «ΑΡΜΟΣ».

⬇️ Κάνε εγγραφή στο newsletter για να ενημερώνεσαι πρώτος