Δυστυχώς λίγοι ξέρουν αυτό το μυστικό

Εμείς οι ορθόδοξοι και μέσα στην ορθόδοξη Εκκλησία μας, έχουμε αυτό το προνόμιο διότι μέσα στην ορθόδοξη Εκκλησία μας υπάρχει αυτή η σχέση της πνευματικής πατρότητος και υιότητος.

Στην δυτική χριστιανοσύνη δεν υπάρχει αυτή η σχέση.

Ο πνευματικός ο κληρικός δηλαδή που κάνει τέτοια χρέη βρίσκεται σε αντίθεση απέναντι από τον εξομολογούμενο και τον χωρίζει ένα διάφραγμα, ένα δικτυωτό, καλά οι προτεστάντες δεν έχουν αυτή την σχέση καθόλου μια συμβουλευτική και μια ψυχολογία έχουν.

Εμείς έχουμε ο καθένας μας την δυνατότητα να έχουμε πνευματικό πατέρα και μέσα στην ατμόσφαιρα της πνευματικής αυτής πατρότητος και του μυστηρίου της μετανοίας και εξομολογήσεως ο άνθρωπος ξαλαφρώνει από τον πόλεμο, αναπαύεται.

Περνούν οι μέρες που το μυαλό μας πάει να σπάσει, η καρδιά μας και αυτή έχει μεγάλη οδύνη και βλέπει κανείς μόλις πάει στον πνευματικό και πει τα βάσανα του και κλάψει και φανερώσει αυτό που του βασανίζει έστω και με ντροπή και με φόβο κ.λ.π., αμέσως ξαλαφρώνει, δεν είναι μόνο ψυχολογική ανάγκη είναι διότι βρίσκεται μέσα στην ατμόσφαιρα του Μυστηρίου, είναι παρόν ο Θεός και αυτός είναι ο αντιπρόσωπος του.

Μέσα στην στρατόσφαιρα του Μυστηρίου όλοι ταπεινώνονται.

Ο πνευματικός ταπεινώνεται απέναντι στον Θεό και ζητάει τον φωτισμό του και εξομολογούμενος και ο εξαγορευόμενος ταπεινώνεται μπροστά στον Θεό και στον πνευματικό και όπου υπάρχει ταπείνωσις υπάρχει χάρις και όπου υπάρχει χάρις υπάρχει χαρά και ανακούφιση.

Δεν το ξέρουμε όμως αυτό το μυστικό και πολύ φοβόμαστε, ήμαστε δυσκίνητοι κολλάνε τα πόδια μας, αναβάλλομαι αυτή την τόσο ωραία ενέργεια και πράξη, να πας να πεις τον πνευματικό ότι σε βασανίζει ότι σου έχει κάνει ο διάβολος, σε έχει τραυματίσει σε έχει στεναχωρήσει σε έχει μπλέξει σε έχει δέσει με χίλια δυο σχοινιά, να πάς να τα πείς και να φύγεις ανάλαφρος και ελεύθερο πουλάκι να κυκλοφορήσεις έξω.

Πηγαίνεις στον πνευματικό στον καθοδηγητή, στον πνευματικό πατέρα και εκεί ξεδιαλύνεις τα μπλεξίματα που σου έκανε ο διάβολος.

Έχεις κάποιες σκέψεις, τις θέτεις υπό την κρίση του πνευματικού, παίρνεις κατεύθυνση και πορεία, διαφορετικά θα μοιάζεις σαν το πλοίο που είναι ακυβέρνητο μέσα στα κύματα.

Τι είναι ο πνευματικός ρωτάει κάποιος, είναι ο Μωυσής για τον καθένα, όπως ο Μωυσής έβγαλε τον Ισραηλιτικό λαό από την δουλεία και τον Φαραώ έτσι και ο Μωυσής ο πνευματικός μας είναι αυτός που μας παίρνει από το χέρι και μας βγάζει από την δουλεία την πνευματική και από τον νοητό Φαραώ που είναι ο διάβολος.

Πόσοι τώρα όμως είμαστε εντάξει απέναντι σε αυτό, πολλοί πηγαίνουμε τυπικά, πολλοί έχουμε κρατούμενα, πρέπει όμως να είμαστε ανοιχτά βιβλία, πρέπει αυτό που έχουμε μέσα μας να το λέμε, δεν μας παρεξηγεί ο πνευματικός, δεν μας θεωρεί και μεταβάλει γνώμη για εμάς, δεν μας θεωρεί υποδεεστέρους, περισσότερο μας αγαπά, περισσότερο χαίρεται, διότι σε αυτή την φανέρωση βλέπει το δάχτυλο του Θεού και βλέπει και τον διάβολο να φεύγει και κάτω από αυτή την έννοια της πνευματικής πατρότητος υπάρχει όπως είπαμε η ταπείνωση, υπάρχει και η μεγάλη έννοια της υπακοής.

Ο διάβολος φοβάται τον Σταυρό, το Βάπτισμα την Θεία Κοινωνία, την εξομολόγηση η οποία έχει μέσα της ταπείνωση και υπακοή.

Αδελφοί την υπακοή φοβάται ο διάβολος και δυστυχώς και εμείς φοβόμαστε την υπακοή διότι φοβόμαστε μην πάμε και δεσμευτούμε αλλά αυτή η υπακοή ήταν που έσωσε το ανθρώπινο γένος η υπακοή του Χριστού και αυτή η ανυπακοή ήταν που έβγαλε τον διάβολο από τον χώρο του Θεού και τον άνθρωπο από τον παράδεισο.

Δια της ανυπακοής εξώστην με του παραδείσου, δια της υπακοής επιστρέφουμε στον παράδεισο και όποιος πιάσει αυτό το μυστικό μήνυμα της υπακοής στον πνευματικό τότε έχει βρεί το μυστικό της χαράς και της ζωής, διότι η υπακοή είναι ζωή και η ανυπακοή είναι θάνατος.

Όποιος υπακούει στον πνευματικό του τότε υπακούει ο Θεός σε αυτόν διότι υπακοή στον πνευματικό είναι υπακοή στον Θεό και ανυπακοή στον πνευματικό η είναι ανυπακοή στον Θεό.

«Ο ακούων ημών εμέ ακούει, είπε ο Κύριος στους μαθητάς του και ο αθετών ημάς εμέ αθετεί».

Ο Κύριος μας έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου Σταυρού.

Ας έχουμε και εμείς υπακοή, στο Θεώ, στην Εκκλησιά, στην συνείδηση μας, στον πνευματικό μας και τότε θα έχουμε και εμείς χαρά και ζωή και ευφροσύνη θα δίνουμε χαρά στον Θεό και λύπη στον διάβολο διότι όπου ο διάβολος δεί άνθρωπο υπακοής δεν τον πλησιάζει διότι τον έχει πλησιάσει ο Θεός και τον έχει σκεπάσει με την χάριν του και την ευλογία του!

Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Ζαφείρης †